Al die gewone dagen
Vandaag is mijn man jarig.
En aanstaande zaterdag zijn we 17 jaar getrouwd.
Zeventien jaar klinkt best lang als je het hardop zegt.
Maar als ik aan die jaren denk, denk ik niet per se aan de grote momenten.
Ik denk aan alles ertussenin.
De gesprekken in de keuken. De eindeloze logistiek van twee dochters grootbrengen. Beslissingen die 's avonds laat werden genomen. Vakanties. Zorgen. Flauwe grappen die niemand anders zou begrijpen. Plannen die werden gemaakt, veranderd en soms ook gewoon weer losgelaten.
Heel veel lachen.
En natuurlijk elkaar af en toe compleet gek maken.
Maar vooral denk ik aan de gewone dagen.
Want daar speelt het grootste deel van een leven samen zich uiteindelijk af.
Hij is degene die ik als eerste bel.
Degene die ik aan de andere kant van een kamer aankijk als er iets gebeurt waarvan alleen hij begrijpt waarom ik kijk.
Degene met wie ik kan lachen tot ik huil, me zorgen kan maken, van mening kan verschillen, plannen kan maken en helemaal niets kan doen.
En na al die gewone dagen word ik nog steeds oprecht blij als ik hem door de deur zie komen.
Misschien is dat wel wat ik steeds meer ben gaan waarderen aan een leven met iemand delen.
Het zijn niet alleen de momenten die we onthouden.
Het zijn ook de duizenden die we zullen vergeten.
De ochtenden waarop niets bijzonders gebeurt. De korte gesprekjes. Kopjes koffie. Wat eten we vanavond? Wie haalt wie op? Ben je vanavond thuis?
Al die volkomen gewone momenten die, terwijl we ze beleven, helemaal niet belangrijk voelen.
En die samen, op de een of andere manier, een leven worden.
En ik had me geen beter mens kunnen wensen om al dat gewone mee te delen.
Nou ja. Meestal dan. 😉
Gefeliciteerd, Frank. ❤️
