Over 10 jaar
Laatst ontmoette ik mijn held. Ze is 56.
Ik weet niet precies wat ze doet, waar ze haar dagen mee vult of dat de dingen waar ik me nu druk om maak voor haar nog belangrijk zijn.
Maar ik denk dat ik wel iets weet over hoe ze in het leven staat.
Ze maakt zich minder druk om het goed te doen. Ze maakt makkelijker keuzes. Ze weet wat haar aandacht verdient en wat niet.
En ik stel me voor dat ze nog steeds nieuwsgierig is. Dat hoop ik tenminste.
Ik begon over haar na te denken nadat ik de Oscarspeech van Matthew McConaughey uit 2014 had gezien (https://www.youtube.com/watch?v=GT2f-WM86oQ). Een van de dingen waarover hij spreekt, is dat hij iemand nodig heeft om na te jagen — en voor hem is dat hijzelf, tien jaar later. Een held die hij, zo weet hij, nooit helemaal zal inhalen.
Ik vind dat een prachtige gedachte.
Maar tegelijkertijd bleef ik hangen bij dat najagen.
We besteden een groot deel van ons leven aan het najagen van versies van onszelf die nog niet bestaan.
Meer ervaren.
Zelfverzekerder.
Meer in balans.
De persoon die we zullen zijn als we het eindelijk allemaal een beetje hebben uitgevogeld.
En iedere keer dat we dichterbij komen, schuift de eindstreep op.
Misschien is dat helemaal geen probleem.
Misschien hoeft onze toekomstige zelf geen bestemming te zijn. Misschien kan ze gewoon iemand zijn naar wie we nieuwsgierig zijn.
Dan verandert de vraag van:
Wie zou ik moeten worden?
naar:
Wie zou ik nog kunnen worden?
In moeten zit een stil oordeel over wie je vandaag bent.
Kunnen laat ruimte voor wat er nog mogelijk is.
Dus probeerde ik me de vrouw voor te stellen die ik over tien jaar zal zijn.
Ik hoef niet zo nodig te weten welke functie ze heeft of wat ze heeft bereikt.
Ik wil weten wat ze heeft leren loslaten.
Wat ze niet meer hoeft te bewijzen.
Waar ze nog steeds om kan lachen.
Voor wie ze tijd maakt.
Wat ze nog altijd niet begrijpt — en waar ze nieuwsgierig genoeg naar is om vragen over te blijven stellen.
Maar er zit ook een risico in altijd tien jaar vooruitkijken.
Dat je naar die persoon toe gaat leven in plaats van hier te zijn. Wachtend tot die wijzere, rustigere, moedigere versie van jezelf eindelijk verschijnt.
Maar over tien jaar is niet waar het leven zich afspeelt.
Het gebeurt hier en nu.
In dit gesprek.
Deze keuze.
Deze doodgewone woensdagochtend.
De toekomst kan ons richting geven. Maar het heden is de enige plek van waaruit we kunnen bewegen.
En misschien is dat wel de paradox die me het meest aanspreekt.
De vrouw die ik voor me zie, bevindt zich niet ergens in 2036, wachtend tot ik bij haar aankom.
De vrouw die ik probeer in te halen, wordt gevormd door de vrouw die ik vandaag ben.
Door waar ik mijn aandacht aan geef.
De keuzes die ik maak.
De vragen die ik stel.
Wat ik vasthoud — en wat ik leer los te laten.
Misschien is dat wel de bedoeling van een held die je nooit helemaal kunt inhalen.
Niet je leven lang proberen haar te worden.
Maar haar richting laten geven, terwijl je aandacht hier blijft.
Nieuwsgierig naar wie je nog zou kunnen worden.
En aanwezig genoeg om te zien wie je al bent.
