Vertragen brengt geen stilstand.
Het brengt je bij een kruispunt.

In het vorige stuk ging het over vertragen als leiderschapsinterventie. Over het herstellen van afstemming voordat je opnieuw in beweging komt. Maar vertragen is geen eindpunt. Het is het moment waarop een andere vraag zich aandient — stiller, maar scherper:

Wat vraagt dit moment van jou?

Deze vraag markeert het verschil tussen blijven hangen in reflectie en opnieuw handelen vanuit helderheid.

In mijn vorige blog las je dat leiders die vastlopen, dat zelden doen omdat ze niet hard genoeg werken.
Vaker omdat ze te lang zijn doorgegaan.

In organisaties waar de druk hoog is, zie ik een herkenbaar patroon. Wanneer spanning toeneemt, wordt versnellen de reflex. Meer overleggen. Snellere besluiten. Strakkere aansturing. Nog scherper op resultaten.
Op papier logisch. In de praktijk vaak precies wat de beweging verder vastzet.

Want wat vastloopt, is zelden het tempo.
Het is de afstemming.

Vertragen wordt in veel organisaties nog steeds gezien als risico. Alsof je terrein verliest. Alsof je grip loslaat. Maar in veranderprocessen is vertragen geen pauze — het is een bewuste leiderschapsinterventie.

In mijn vorige blog schreef ik over intentie als richting:
over het belang van innerlijke afstemming vóórdat je versnelt.

Deze blog laat zien wat ik vaak zie gebeuren wanneer die afstemming ontbreekt — juist bij betrokken, capabele leiders.

Waarom vertragen soms meer beweging brengt dan versnellen

We leven in een tijd waarin snelheid vaak gelijk wordt gesteld aan vooruitgang.
Sneller beslissen. Sneller veranderen. Sneller resultaat.

En toch zie ik in mijn werk rondom verandering iets anders gebeuren.
Hoe harder we versnellen, hoe vaker we onderweg de richting kwijtraken.

Niet omdat mensen niet gemotiveerd zijn.
Maar omdat richting iets anders vraagt dan snelheid.

De kracht van intentie boven ambitie

1 januari voelt voor velen als een schone lei.
Een nieuw jaar, nieuwe doelen, nieuwe plannen. We stellen ambities, maken lijstjes en beloven onszelf dat het dit jaar anders gaat.
Beter. Groter. Sneller.

En toch weten we het eigenlijk al:
de meeste goede voornemens verdwijnen voordat februari goed en wel begonnen is.

Niet omdat we geen discipline hebben.
Maar omdat we vaak te groot beginnen.

Waarom kleine stappen grote verandering brengen

In een wereld die snelheid viert, vergeten we vaak dat duurzame verandering bijna nooit ontstaat uit grote, radicale acties. Echte groei begint met kleine, bewuste stappen. Dat is precies waar Kaizen — de kunst van voortdurende verbetering — voor staat. Kaizen draait niet om perfectie, maar om progressie. Het is de dagelijkse keuze om iets net een beetje beter te doen dan gisteren. Niet omdat het moet, maar omdat groei ontstaat wanneer we onszelf de ruimte geven. En die ruimte voel je vooral van binnenuit.