De spanning van verantwoordelijkheid nemen
Verantwoordelijkheid klinkt als iets stevigs.
Iets krachtigs.
Iets wat bij leiderschap hoort.
En dat is het ook.
Maar wat vaak onderbelicht blijft,
is dat verantwoordelijkheid nemen óók spannend kan zijn.
Niet omdat mensen het niet willen.
Maar omdat verantwoordelijkheid iets zichtbaar maakt.
Zodra jij verantwoordelijkheid neemt, stap je naar voren.
Je wordt zichtbaar in je keuzes.
In je afwegingen.
In wat je wel en niet doet.
En daarmee word je ook aanspreekbaar.
En precies daar zit de spanning.
Want verantwoordelijkheid nemen betekent ook: dat het mis kan gaan.
Dat je het niet zeker weet.
Dat anderen iets van je vinden.
Dat je niet meer kunt schuilen achter “het systeem”,
“de omstandigheden”
of “de ander”.
Het betekent dat jij onderdeel bent van wat er gebeurt.
Voor veel mensen - ook leiders - is dat een ongemakkelijke plek.
Dus wat doen we vaak?
We rationaliseren.
We wijzen naar buiten.
We verzachten onze rol.
Niet uit onwil.
Maar omdat het veiliger voelt.
Toch begint leiderschap precies daar waar het ongemakkelijk wordt.
Waar je niet meer alleen kijkt naar wat er gebeurt,
maar ook naar jouw aandeel daarin.
Niet als schuldvraag.
Maar als eigenaarschap.
Want verantwoordelijkheid nemen is niet hetzelfde als alles dragen.
Het is erkennen dat jij invloed hebt.
En dat je bereid bent die invloed ook echt te nemen.
Zelfs als dat schuurt.
Zelfs als dat spannend is.
Juist dan.
Reflectievraag
Wat vraagt leiderschap van jou dat je liever zou vermijden?
