De schijn van alignment

“We zitten op één lijn.”

Het klinkt geruststellend.

Alsof het klopt.
Alsof er duidelijkheid is.
Alsof we verder kunnen.

En vaak is dat ook hoe het voelt.

Aan tafel.

Er wordt afgestemd.
Samengevat.
Geknikt.

Niemand lijkt het ergens écht oneens mee.

Dus gaan we door.

Tot het later toch anders blijkt.

Besluiten worden anders geïnterpreteerd.
Richtingen lopen uiteen.
Frustratie ontstaat - stil of uitgesproken.

En dan is de verwarring groot.

“Maar we waren het er toch over eens?”

Wat hier speelt, is subtiel.

Alignment gaat zelden mis op inhoud.
Het gaat mis op wat niet gezegd wordt.

Twijfels die blijven hangen.
Gedachten die niet worden uitgesproken.
Verschillen die we gladstrijken om door te kunnen.

Want echte afstemming kost iets.

Tijd.
Spanning.
Soms frictie.

En dus kiezen we, vaak onbewust, voor iets anders.

Snelheid.
Harmonie.
Vooruitgang.

Met als gevolg: De schijn van alignment.

Het lastige is:
Hoe beter we worden in samenwerken,
hoe beter we dit ook kunnen verbergen.

Tot het zichtbaar wordt in gedrag.

In besluiten die anders uitpakken.
In gesprekken die opnieuw gevoerd moeten worden.
In energie die langzaam weglekt.

De vraag is niet:

“Zitten we op één lijn?”

Maar:

Wat wordt hier nog niet gezegd, en durven we dat te onderzoeken?

Daar begint echte alignment.

En daar wordt het vaak ongemakkelijk.

Dat is ook waar mijn werk begint.