Wat we onderweg kwijt lijken te raken

De afgelopen jaren heb ik honderden gesprekken gevoerd.

Met leiders.
Met teams.
Met mensen die vastliepen.
Met mensen die juist iets in beweging probeerden te krijgen.

En telkens viel me hetzelfde op.

Niet dat mensen niet willen samenwerken.
Niet dat mensen niet betrokken zijn.
Niet dat mensen niet hun best doen.
Vaak is juist het tegenovergestelde waar.

Toch ontstaat er iets.

Mensen praten meer, maar begrijpen elkaar minder.
Er wordt harder gewerkt, maar niet altijd meer bereikt.
Er wordt afgestemd, maar toch blijken verwachtingen uiteen te lopen.
Niemand lijkt het te willen.

En toch gebeurt het.

Steeds weer.

Lange tijd dacht ik dat dit vooral ging over organisaties.

Over structuren.
Processen.
Systemen.

Maar hoe langer ik kijk, hoe minder ik daarvan overtuigd ben.

Want achter ieder proces zitten mensen.
Achter iedere beslissing zit een gesprek.
Achter iedere organisatie zitten mensen die samen proberen iets voor elkaar te krijgen.

Misschien gaat het daarom niet zozeer over organisaties.
Misschien gaat het over wat er gebeurt wanneer menselijke dynamiek onder druk komt te staan.

Wanneer snelheid belangrijker wordt dan begrip.
Wanneer verschil ongemakkelijk voelt.
Wanneer aannames gesprekken vervangen.
Wanneer we vergeten nieuwsgierig te blijven.

De komende tijd wil ik een aantal van die patronen onderzoeken.

Niet om te vertellen hoe het anders moet.

Maar om nieuwsgierig te blijven naar wat er werkelijk gebeurt wanneer mensen samen proberen iets voor elkaar te krijgen.