Lange tijd wilde ik vooral weten of ik het kon.
Een carrière opbouwen. Verantwoordelijkheid dragen. Moeilijke dingen leren. In ruimtes zitten met mensen die veel meer senior en ervaren waren dan ik, en toch weten dat ik iets bij te dragen had.
Het ging er niet om dat ik iets aan anderen wilde bewijzen.
Ik had dat bewijs voor mezelf nodig.
De afgelopen anderhalf jaar denk ik veel na over hoe ik wil dat het volgende deel van mijn werkende leven eruitziet. En daarbij viel me iets op in de manier waarop ik naar bepaalde mogelijkheden keek.
Ik vroeg me niet alleen af of ik ze leuk zou vinden.
Ik vroeg me af of ze wel genoeg van me zouden vragen.
Zou ik gebruiken wat ik heb geleerd? Zou ik intellectueel genoeg worden uitgedaagd? Zou iets heel anders kiezen betekenen dat ik de kennis en ervaring waar ik jarenlang aan heb gebouwd, niet meer benut?
Het voelt wat ongemakkelijk om dat toe te geven, omdat ik daardoor besefte dat wat we bereiken niet alleen nieuwe mogelijkheden creëert. Het kan ook gaan bepalen welke mogelijkheden nog acceptabel voelen.
Ervaring zou moeten leiden tot meer senioriteit.
Verantwoordelijkheid tot meer verantwoordelijkheid.
Succes tot meer succes.
Al het andere kan voelen als een stap terug.
Afgelopen vrijdag zei Steven Bartlett tijdens het Amsterdam Business Forum van DenkProducties iets wat bij me bleef hangen.
Het moment waarop hij het meest bang werd, was het moment waarop hij succesvol werd.
Vóór dat succes was er relatief weinig om te beschermen. Daarna ineens wel. En zodra je iets te verliezen hebt, wordt risico nemen moeilijker.
Diana Kander benaderde diezelfde spanning vanuit een andere hoek. Zij sprak over hoe succes ons minder nieuwsgierig kan maken. Zodra we iets vinden wat werkt, worden we er heel goed in om dat te blijven herhalen — zelfs als het misschien niet langer de beste weg vooruit is.
Terwijl ik naar hen luisterde, realiseerde ik me dat ik beide herkende.
Want misschien is het niet mijn carrière zelf die ik probeer te beschermen.
Het is wat die carrière mij over mezelf heeft bewezen.
Iets kiezen dat iets anders van me vraagt, wist niet uit wat ik heb geleerd, wat ik heb gedaan of waartoe ik in staat ben.
Toch betrapte ik mezelf op de gedachte: na alles wat ik heb opgebouwd, moet ik daar toch iets mee doen?!
Maar daarmee neem ik aan dat wat hierna komt, moet bevestigen wat eraan voorafging.
Ik weet niet meer of dat zo is.
Ik wil nog steeds denken, schrijven, creëren, leren en mijn ervaring gebruiken. Maar dat hoeft misschien niet allemaal in één baan te passen.
Misschien is dát de verschuiving.
Jarenlang dacht ik dat ervaring opbouwen me meer keuzes zou geven.
Het zou vreemd zijn als ik die ervaring vervolgens mijn keuzes weer laat beperken.
Ik hoef niet steeds te kiezen voor grotere functies, meer verantwoordelijkheid of meer complexiteit om te bewijzen dat alles wat ik heb geleerd nog steeds van waarde is.
Ik heb dat bewijs al.
Niets daarvan verdwijnt als ik iets anders kies.
Ik heb er lang over gedaan om te ontdekken waartoe ik in staat ben.
Nu mag ik bepalen wat ik daar eigenlijk mee wil doen.
