De verhalen tussen ons

Eén week.
Elf zeilboten.
Veertien gezinnen.
Eén route.

Op papier leek alles aanwezig voor nieuwe ontmoetingen.

Elke avond lagen we met de boten bij elkaar voor anker. We aten samen, maakten een praatje en vertrokken de volgende ochtend weer richting dezelfde bestemming.

En toch ontstond verbinding niet vanzelf.

Met sommige mensen was het contact er vrijwel direct.
Anderen bleven wat meer op zichzelf.
Met de één ontstonden gesprekken die moeiteloos uren konden duren.
Met de ander bleef het bij een knikje, een glimlach of een kort praatje.

Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte hoe herkenbaar dit eigenlijk is.

Niet alleen tijdens een zeilvakantie.

Maar overal waar mensen elkaar ontmoeten.

Op het werk.
Binnen gezinnen.
Tijdens congressen.
In teams.
In de buurt.

We voelen ons vanzelf meer verbonden met sommige mensen dan met andere.

Lange tijd dacht ik dat daar meestal een duidelijke reden voor was.

Misschien had iemand geen interesse.
Misschien hield iemand liever wat afstand.
Misschien was iemand gewoon niet zo sociaal.

Tegenwoordig stel ik mezelf een andere vraag.

Welk verhaal ken ik nog niet?

Misschien was iemand gewoon moe.
Misschien speelde er thuis iets waar niemand iets van wist.
Misschien had iemand kort geleden een verlies meegemaakt.
Misschien kost het ontmoeten van nieuwe mensen simpelweg meer energie dan we ons realiseren.
Misschien keek iemand eerst rustig de kat uit de boom voordat hij of zij zich echt liet zien.

Hoe ouder ik word, hoe minder vertrouwen ik heb in mijn eerste indruk.
Niet omdat eerste indrukken altijd onjuist zijn.

Maar omdat ze bijna altijd onvolledig zijn.

Ons brein houdt niet van lege plekken.
Dus vullen we ze zelf in.

"Die heeft blijkbaar geen interesse."

"Zij houdt iedereen op afstand."

"Hij heeft duidelijk geen behoefte aan contact."

Terwijl we eigenlijk alleen gedrag zien.
Niet de context.
Niet de geschiedenis.
Niet wat er die ochtend is gebeurd.
Niet wat iemand al weken, maanden of misschien zelfs jaren met zich meedraagt.

Misschien is nieuwsgierigheid wel een van de meest onderschatte vormen van respect.
Niet nieuwsgierigheid uit sensatie.
Maar de nieuwsgierigheid die ruimte laat voor een verhaal dat je nog niet kent.

Dat betekent niet dat je met iedereen een diepe band zult opbouwen.
Dat hoeft ook helemaal niet.

Sommige verbindingen ontstaan vanzelf.
Andere blijven vluchtig.
Dat is nu eenmaal onderdeel van het leven.

Maar tussen oordelen en begrijpen ligt altijd een keuze.
De keuze om iemands gedrag niet direct te verklaren voordat je zijn of haar werkelijkheid kent.

Een van de waardevolste lessen die ik deze week mee naar huis nam, ging dan ook niet over zeilen.

Maar over mensen.

"You cannot change the direction of the wind, but you can adjust your sails."

Misschien geldt dat niet alleen voor de wind.
Misschien geldt het ook voor de mensen die we ontmoeten.

We kunnen hun verleden niet veranderen.
Hun omstandigheden niet.
Of de onzichtbare verhalen die zij met zich meedragen.

Maar we kunnen wel kiezen hoe we hen tegemoet treden.

En soms is nieuwsgierigheid de mooiste koers die we kunnen varen.