Een rechte rug

"Here's to strong women. May we be them. May we raise them. May we survive them."

Ik glimlachte toen ik deze quote las.

Niet omdat ik hem mooi vond.
Maar omdat ik meteen aan mijn moeder moest denken.

Mijn moeder is niet groot.
Nog geen meter zestig.
Bescheiden in haar woorden.
Maar met een aanwezigheid die je niet kunt meten in centimeters.

Ze draagt zichzelf zoals ze door het leven is gegaan.
Met een rechte rug.

Ze is een van de sterkste mensen die ik ken.

Niet de kracht die schreeuwt.
Niet de kracht die indruk probeert te maken.

De kracht van een rechte rug.

Ze groeide op als jongste van tien kinderen.
Vijf broers. Vier zussen.

Een gezin dat zijn wortels had in Nederlands-Indië.

Haar vader overleefde amper het jappenkamp.
Haar moeder verloor uiteindelijk de strijd met een leven dat in Nederland nooit meer echt voelde zoals het ooit was geweest. Ze overleed veel te jong.

Dat zijn verhalen die zich niet alleen afspelen in geschiedenisboeken.

Ze leven voort in gezinnen.
In kinderen.
In de manier waarop mensen leren omgaan met verlies, verantwoordelijkheid en liefde.

Mijn moeder heeft nooit veel woorden nodig gehad om te laten zien wie ze is.

Ze is koppig.
Ontzettend eigenwijs.
Als je haar vertrouwen eenmaal hebt beschadigd, krijg je zelden een tweede kans.

En eerlijk is eerlijk... luisteren doet ze vooral als ze het met je eens is.

Maar als ze van je houdt...
...dan doet ze dat met haar hele hart.

Haar grote liefde schonk haar twee kinderen.
En nam daarna ook iets van haar mee toen hij ervoor koos geen onderdeel meer te zijn van ons leven.
Sindsdien heeft geen enkele man nog echt een kans gekregen.

Misschien uit zelfbescherming.
Misschien uit loyaliteit.
Misschien omdat sommige verliezen zo diep gaan dat je besluit nooit meer hetzelfde risico te nemen.

Ik weet het niet.
Wat ik wel weet, is dat ze bleef staan.

Voor haar kinderen.
Later voor haar kleinkinderen.

Ze klaagde niet.
Ze zocht geen medelijden.
Ze deed gewoon wat gedaan moest worden.

Als ik terugkijk, zie ik eigenlijk een generatie vrouwen die nooit sprak over veerkracht.

Ze waren veerkracht.

Ze hadden geen tijd om uitgebreid stil te staan bij wat ze verloren hadden.
Er moesten kinderen worden opgevoed.
Er moest gewerkt worden.
Er moest gegeten worden.

Ze stonden op.
Iedere dag opnieuw.

Mijn moeder is niet altijd de makkelijkste vrouw om mee om te gaan.
Maar ze is wel mijn eerste liefde.

En misschien is dat wel het bijzondere aan de mensen die ons het meest vormen.
Ze zijn zelden perfect.
Ze zijn soms ingewikkeld.
Ze maken fouten.
Ze kunnen je tot wanhoop drijven.

En tegelijkertijd geven ze je iets mee dat je pas later echt begrijpt.

Mijn moeder leerde mij hoe je blijft staan wanneer het leven je op de proef stelt.
Ze leerde mij verantwoordelijkheid te nemen.
Door te zetten.
Loyaal te zijn aan de mensen van wie je houdt.

En ik hoop dat ik daar iets aan mag toevoegen voor mijn eigen dochters.

Dat kracht niet alleen zit in volhouden.
Maar ook in vertragen.
In luisteren.
In hulp durven vragen.
In kwetsbaarheid toelaten zonder je stevigheid te verliezen.

Misschien is dat wel hoe generaties zich ontwikkelen.
Niet door af te rekenen met de vrouwen vóór ons.
Maar door voort te bouwen op wat zij ons hebben meegegeven.

Dus ja...

Here's to strong women.

May we be them.

May we raise them.

May we survive them.

En bovenal...

Mogen we ze af en toe vertellen hoeveel ze voor ons betekenen en hebben betekend.