De vraag die niemand stelde

Over Sarina Wiegman, Pierre van Hooijdonk en waarom we vaak de verkeerde discussie voeren.

De afgelopen dagen ging het in Nederland vooral over één vraag.

Kan een vrouw bondscoach zijn van het Nederlands elftal?

Pierre van Hooijdonk stelde de vraag. Youri Mulder reageerde. De meningen vlogen alle kanten op.
En eerlijk gezegd interesseert het antwoord me veel minder dan de discussie die erop volgde.
Want achter die discussie schuilt een veel fundamentelere vraag.

Niet over mannen of vrouwen.
Niet over voetbal.

Maar over leiderschap.

Want terwijl iedereen zich afvroeg of een vrouw geschikt zou zijn als bondscoach, bleef één veel interessantere vraag vrijwel onbesproken.

Past onze manier van leidinggeven eigenlijk nog wel bij de mensen die we vandaag proberen te leiden?

Leiderschap ontstaat nooit in een vacuüm. Het wordt gevormd door de tijd waarin mensen opgroeien én door de tijd waarin zij leidinggeven.
De wereld waarin topsporters opgroeien is fundamenteel veranderd.
Net zoals de wereld waarin medewerkers, studenten en jonge professionals opgroeien.

Dat vraagt misschien niet om andere mensen aan het roer.
Maar wel om een andere manier van leidinggeven.

In organisaties lossen we dat vaak op door leiders een cursus coachend leiderschap te geven.
In de sport zoeken we een nieuwe tactiek.

Maar misschien zit de echte uitdaging ergens anders.

Misschien gaat leiderschap steeds minder over ervaring en steeds meer over het vermogen om de wereld van de ander werkelijk te begrijpen.

Misschien moeten we stoppen met vragen of een coach een man of een vrouw is.
Of hij 45 of 65 is.
Of hij vroeger zelf topsporter was.

Misschien is de enige vraag die er echt toe doet:

Kan hij of zij nog aansluiten bij de mensen aan wie zij leidinggeven?

Want de kwaliteit van een gesprek wordt vaak bepaald door de kwaliteit van de vragen die we durven stellen.

En als dit niet de juiste vraag was… welke dan wel?